In the 1950s a group of pioneering psychiatrists showed that hallucinogenic drugs had therapeutic potential, but the research was halted as part of the backlash against the hippy counterculture.
Hallucinogenic Liberty Cap mushrooms, picked near Pulborough, West Sussex. Psilocybin, the psychoactive ingredient in these and other ‘magic’ mushrooms, has therapeutic potential. Photograph: Martin Bond/Alamy
On 5th May, 1953, the novelist Aldous Huxley dissolved four-tenths of a gram of mescaline in a glass of water, drank it, then sat back and waited for the drug to take effect. Huxley took the drug in his California home under the direct supervision of psychiatrist Humphry Osmond, to whom Huxley had volunteered himself as “a willing and eager guinea pig”.
Osmond was one of a small group of psychiatrists who pioneered the use of LSD as a treatment for alcoholism and various mental disorders in the early 1950s. He coined the term psychedelic, meaning ‘mind manifesting’ and although his research into the therapeutic potential of LSD produced promising initial results, it was halted during the 1960s for social and political reasons. Humphry Osmond. Photo: Bettman/Corbis Born in Surrey in 1917, Osmond studied medicine at Guy’s Hospital, London. He served in the navy as a ship’s psychiatrist during World War II, and afterwards worked in the psychiatric unit at St. George’s Hospital, London, where he became a senior registrar. While at St. George’s, Osmond and his colleague John Smythies learned about Albert Hoffman’s discovery of LSD at the Sandoz Pharmaceutical Company in Bazel, Switzerland. Osmond and Smythies started their own investigation into the properties of hallucinogens and observed that mescaline produced effects similar to the symptoms of schizophrenia, and that its chemical structure was very similar to that of the hormone and neurotransmitter adrenaline. This led them to postulate that schizophrenia was caused by a chemical imbalance in the brain, but these ideas were not favourably received by their colleagues. In 1951 Osmond took a post as deputy director of psychiatry at the Weyburn Mental Hospital in Saskatchewan, Canada and moved there with his family. Within a year, he began collaborating on experiments using LSD with Abram Hoffer. Osmond tried LSD himself and concluded that the drug could produce profound changes in consciousness. Osmond and Hoffer also recruited volunteers to take LSD and theorised that the drug was capable of inducing a new level of self-awareness which may have enormous therapeutic potential.
In 1953, they began giving LSD to their patients, starting with some of those diagnosed with alcoholism. Their first study involved two alcoholic patients, each of whom was given a single 200-microgram dose of the drug. One of them stopped drinking immediately after the experiment, whereas the other stopped 6 months later. Several years later, a colleague named Colin Smith treated another 24 patients with LSD, and subsequently reported that 12 of them had either “improved” or “well improved” as a result of the treatment. “The impression was gained that the drugs are a useful adjunct to psychotherapy,” Smith wrote in a 1958 paper describing the study. “The results appear sufficiently encouraging to merit more extensive, and preferably controlled, trials.” Osmond and Hoffer were encouraged, and continued to administer the drug to alcoholics. By the end of the 1960s, they had treated approximately 2,000 patients. They claimed that the Saskatchewan trials consistently produced the same results – their studies seemed to show that a single, large dose of LSD could be an effective treatment for alcoholism, and reported that between 40 and 45% of their patients given the drug had not experienced a relapse after a year. At around the same time, another psychiatrist was carrying out similar experiments in the U.K. Ronald Sandison was born in Shetland and won a scholarship to study medicine at King’s College Hospital. In 1951, he accepted a consultant’s post at Powick Hospital near Worcester, but upon taking the position found the establishment to be overcrowded and decrepit, with patients being subjected to electroshock treatment and lobotomies. Sandison introduced the use of psychotherapy, and other forms of therapy involving art and music. In 1952, he visited Switzerland where he also met Albert Hoffman, and was introduced to the idea of using LSD in the clinic. He returned to the U.K. with 100 vials of the drug – which Sandoz had by then named ‘Delysid’ – and, after discussing the matter with his colleagues, began treating patients with it (in addition to psychotherapy) towards the end of 1952. Sandison and his colleagues obtained results similar to those of the Saskatchewan trials. In 1954 they reported that “as a result of LSD therapy, 14 patients recovered (av. Of 10.4 treatments)... 1 was greatly improved (3 treatments), 6 were moderately improved (av. of 2 treatments) and 2 not improved (av. of 5 treatments).” These results drew great interest from the international mass media, and as a result, Sandison opened the world’s first purpose-built LSD therapy clinic the following year. The unit, located on the grounds of Powick Hospital, accommodated up to 5 patients who could receive LSD therapy simultaneously. Each was given their own room, equipped with a chair, sofa, and record player. Patients also came together to discuss their experiences in daily group sessions. (This backfired later, however: In 2002, the National Health Service agreed to pay a total of £195,000 in an out-of-court settlement to 43 of Sandison’s former patients.) Meanwhile in Canada Osmond’s form of LSD therapy was endorsed by the co-founder of Alcoholics Anonymous and the director of Saskatchewan’s Bureau on Alcoholism. LSD therapy peaked in the late 1950s and early 1960s, and was widely considered to be “the next big thing” in psychiatry, which could supersede electroconvulsive therapy and psychosurgery. At one point, it was popular among Hollywood superstars such as Cary Grant. Two forms of LSD therapy became popular. One, called psychedelic therapy, was based on Osmond and Hoffer’s work, and involved a single large dose of LSD alongside psychotherapy. Osmond and Hoffer believed that hallucinogens are beneficial therapeutically because of their ability to make patients view their condition from a fresh perspective. The other, called psycholytic therapy, was based on Sandison’s regime of several smaller doses, increasing in size, as a adjunct to psychoanalysis. Sandison’s clinical observations led him to believe that LSD can aid psychotherapy by inducing dream-like hallucinations that reflected the patient’s unconscious mind and enabling them to relive long-lost memories. Between the years of 1950 and 1965, some 40,000 patients had been prescribed one form of LSD therapy or another as treatment for neurosis, schizophrenia, and psychopathy. It was even prescribed to children with autism. Research into the potential therapeutic effects of LSD and other hallucinogens had produced over 1,000 scientific papers and six international conferences. But many of these early studies weren’t particularly robust, lacking control groups, for example, and likely suffered from what researchers call publication bias, whereby negative data are excluded from the final analyses. Even so, the preliminary findings seemed to warrant further research into the therapeutic benefits of hallucinogenic drugs. The research soon came to an abrupt halt, however, mostly for political reasons. In 1962, the U.S. Congress passed new drug safety regulations, and the Food and Drug Administration designated LSD as an experimental drug and began to clamp down on research into its effects. The following year, LSD hit the streets in the form of liquid soaked onto sugar cubes; its popularity grew quickly and the hippy counterculture was in full swing by the summer of 1967. This article comes from a special issue of The Psychologist devoted to hallucinogenic drugs. During this period, LSD increasingly came to be viewed as a drug of abuse. It also became closely associated with student riots anti-war demonstrations, and thus was outlawed by the U.S. federal government in 1968. Osmond and Hoffer responded to this new legislation by commenting that “it seems apt that there is now an outburst of resentment against some chemicals which can rapidly throw a man either into heaven or hell.” They also criticised the legislation, comparing it to the Victorian reaction to anaesthetics. The 1990s saw a renewed interest in the neurobiological effects and therapeutic potential of hallucinogenic drugs. We now understand how many of them work at the molecular level, and several research groups have been performing brain-scanning experiments to try to learn more about how they exert their effects. A number of clinical trials are also being performed to test the potential benefits of psilocybin, ketamine and MDMA to patients with depression and various other mood disorders. Their use is still severely restricted, however, leading some to criticise drug laws, which they argue are preventing vital research. Huxley believed that hallucinogenic drugs produce their characteristic effects by opening a “reducing valve” in the brain that normally limits our perception, and some of the new research seems to confirm this. In 1963, when he was dying of cancer, he famously asked his wife to inject him with LSD on his deathbed. In this, too, it seems that he was prescient: Several small trials suggest that ketamine alleviates depression and anxiety in terminally ill cancer patients and, more recently, the first American study to use LSD in more than 40 years concluded that it, too, reduces anxiety in patients with life-threatening diseases. References Dyck, E. (2006). ‘Hitting Highs at Rock Bottom’: LSD Treatment for Alcoholism, 1950–1970. Soc. Hist. Med.19: 313-329. [PDF] Gasser, P. et al. (2014). Safety and Efficacy of Lysergic Acid Diethylamide-Assisted Psychotherapy for Anxiety Associated With Life-threatening Diseases. J. Nerv. Ment. Dis.202: 513-520. [Full text] Huxley, A. (1954). The Doors of Perception. London: Pelican Books. Irwin, S. A., et al. (2013). Daily Oral Ketamine for the Treatment of Depression and Anxiety in Patients Receiving Hospice Care: A 28-Day Open-Label Proof-of-Concept Trial. J. Palliat. Med.16: 958-965. [PDF] Sandison, R. A., et al. (1954). The therapeutic value of lysergic acid diethylamide in mental illness. J. Ment. Sci.100: 491-507. [Summary] Sandison, R. A. & Whitelaw, J. D. A. (1957). Further studies of the therapeutic value of lysergic acid diethylamide in mental illness. J. Ment. Sci.103: 332-343. [Summary] Sessa, B. (2008). Can psychedelic drugs play a role in palliative care? Eur. J. Pall. Care15: 235-237. [PDF] Simmons, J. Q., et al. (1966). Modification of Autistic Behavior with LSD-25. Am. J. Psych.122: 1201-1211. [Summary] Smart, R. G. & Storm, T. (1964). The Efficacy of LSD in the Treatment of Alcoholism. Quart. J. Alcohol25: 333-338. [PDF] Smith, C. M. (1958). A New Adjunct to the Treatment of Alcoholism: The Hallucinogenic Drugs. Quart. J. Alcohol19: 406-417. [PDF] Tanne, J. H. (2004). Humphrey Osmond. BMJ328: 713. [Full text] Vollenweider F. X. & Kometer, M. (2010). The neurobiology of psychedelic drugs: implications for the treatment of mood disorders. Nature Rev. Neurosci.11: 642-651. [PDF] This article appears in the September 2014 issue of The Psychologistmagazine and has been republished here with permission from the editors. The whole issue is devoted to the use of hallucinogenic drugs in therapy and research, and is freely available online.
بیوگرافی کوتاهی از پروفسورالکس ماکرییانس : Professor Alex Makriyannis
پرفسور الکس Makriyannis دارای مقام استادی در بیوتکنولوژی دارویی و مدیر مرکز کشف مواد مخدر دانشگاه شمال شرقی، بوستون،ماساچوست است.
در طول 35 سال گذشته، او موفق به طراحی و سنتز و توسعه ترکیبات جدیدی از مواد مخدر و روانگردان دارویی شده است که دارای ارزش های درمانی بالقوه در درمان بیماری ها است.
کار او همچنین شامل توسعه روش های بیوشیمی و بیوفیزیکی در مورد استفاده در کشف مواد مخدر مبتنی بر هدف است.او دارای بیش از 400 مقاله منتشر شده در مجلات علمی و 12 کتاب است و شخصیتی مورد احترام و اعتبار است .
پرفسور الکس ماکرییانس موفق به دریافت جوایز متعدد از جمله دو جایزه شایستگی NIH برای تحقیقات، یک جایزه برای یک عمر دستاورد های شیمی از انجمن شیمی آمریکا، و جایزه ای برای طراحی دارو و کشف داروها شده است
فروش کپسولهای ترک اعتیاد با ترکیبات شیشه، تریاک و حشیش در عطاریها/ بیش از ٣٠هزار دانشآموز معتاد
خانوادههای معتاد و فرزندانی که در خانوادههای معتاد به دنیا میآیند و بزرگ میشوند؛ موضوعی که چند سالی میشود با زیاد شدن هر روزه تعداد معتادان و بهویژه افزایش معنادار زنان معتاد، در صدر مباحث مربوط به اعتیاد در ایران قرار گرفته است. از تعداد این کودکان گرفته تا شرایطی که باعث معتاد شدن کودکان در ایران میشود، این سالها مورد بحث بوده است. برای بررسی آخرین وضع کودکان معتاد در ایران هم بود که انجمن حمایت از حقوق کودکان عصر دوشنبه نشستی را دراینباره برگزار کرد. تعریف موادمخدر و انواع آن، تأثیر موادمخدر بر کودکان و نقش خانواده، جامعه و نهادهای مدنی در پیشگیری از اعتیاد کودکان از موضوعاتی بود که سخنرانان این نشست، «هومان نارنجیها»، پزشک، درمانگر و پژوهشگر اعتیاد و «نازنین عین الیقین»، مددکار حوزه اعتیاد کودکان درباره آن صحبت کردند. در ابتدای این نشست، «ثریا عزیزپناه»، رئیس هیاتمدیره انجمن حمایت از حقوق کودکان گفت که یکی از مشکلات کنونی این موضوع در ایران این است که درحال حاضر به مسأله اعتیاد کودکان بیاعتنایی میشود: «موضوع این است که حالا خیلی وقت است زنگ خطر درباره اعتیاد کودکان به صدا درآمده و حتی مسئولان آموزش و پرورش و ستاد مبارزه با موادمخدر و دیگر نهادها درباره آن صحبت میکنند. اما مهم، برخورد آموزشی است که با کودکان معتاد که در سن تحصیلند، میشود. ما میبینیم که تعداد زیادی از آنها از مدرسه اخراج و برخوردهای تندی با آنها میشود. ما باید سعی کنیم نگاه درمانی فقط برای شخص معتاد را به یک نگاه اجتماعی تغییر دهیم.» ۲۰ درصد کارگران معتادند در ادامه این نشست «هومان نارنجیها» که سالهاست در حوزه اعتیاد تحقیق میکند و چهارسال مسئول برنامههای اجتماعی بهزیستی و دفتر فرهنگی و پیشگیری موادمخدر ریاستجمهوری درباره بوده جدیدترین آمارهایی که در پژوهشهایش در حوزه اعتیاد انجام داده است، گفت: «در حال حاضر چند پژوهش درباره اعتیاد در کشور درحال انجام شدن است؛ یکی از آنها اخیرا به پایان رسیده که مربوط به شیوع شناسی اعتیاد در محیطهای صنعتی و کارگری بود. نتایج این پژوهش معلوم کرد که ٢٠درصد کارگران ایرانی که در محیطهای با فعالیت فیزیکی بالا کار میکنند مانند کارخانجات، معتادند. از طرف دیگر ما یک طرح شیوعشناسی خانه به خانه داریم که در آن پژوهشگران ما از اول خرداد به خانهها مراجعه میکنند. در کنار آن درباره عطاریها و فروش موادمخدر در آنها درحال انجام پژوهش هستیم. نتایجی که ما در آزمایشگاهها درباره کپسولهایی که در عطاریها به فروش میرسد، به دست آوردهایم، نشان میدهد که بعضی از این کپسولها ترکیبات تریاک، حشیش و شیشه دارند که به صورت کپسولهای خوراکی قابل جذب در بدن است. من همین امروز این موضوع را به آقای جزینی، قائم مقام دبیرکل ستاد مبارزه با موادمخدر اطلاع دادم و او به من گفت که ما باید قویا از نیروی انتظامی بخواهیم که این کپسولها را جمعآوری کند.» او در ادامه به موضوع اعتیاد کودکان پرداخت: «باید اعتیاد کودکان را از دو منظر بررسی کرد؛ یکی وقتی است که خود کودک معتاد میشود و یکی عوارضی است که اعتیاد خانوادهها برای این کودکان دارد. من معتقدم که کودکان معتاد مانند زنان معتاد قربانیاند و خودشان چندان نقشی در این اعتیادشان ندارند. مثلا چند وقت پیش خانمی به من مراجعه کرد که کارگر خانگی بود و دو دختر ٨ و ١٢ ساله داشت. او دخترهایش را هرویینی کرده بود تا در خانه بخوابند و او بتواند برای کار کردن به بیرون خانه برود. از طرف دیگر باید بدانیم که اگر درمان کودکان در مراحل اولیه اتفاق بیفتد، بسیار خوشپاسخ است چون کودکان در جمع معتادان نیستند و نشئه بازی و ... نمیکنند.» این پژوهشگر اعتیاد در ادامه گفت که بین معتاد بودن پدر و مادرها و اعتیاد در آینده فرزندانی که از آنها به دنیا میآیند، چندان رابطه معناداری وجود ندارد: «من معتقدم که اگر از یک مادر معتاد بچهای به دنیا بیاید که معتاد نباشد، لزوما در سنین بعدی به دلیل صرفا داشتن یک مادر معتاد او به اعتیاد گرایش پیدا نمیکند ولی در کل تحقیقات ما نشان میدهد که ٣٠درصد اعتیادها در کشور ژنتیکی است.» نارنجیها در ادامه از وزارت بهداشت خواست که ترامادول را از لیست اقلام دارویی کشور حذف کند: «در حال حاضر یک ورق ١٠ تایی قرص ترامادول در کشور به قیمت ١٥٠٠ تومان فروخته میشود و ما با تعداد زیادی از دانشآموزان، دانشجویان و کارمندان روبهروییم که به این قرص اعتیاد پیدا کردهاند. ما درحال حاضر حتی بیماران معتاد به ترامادول را بستری میکنیم و خوب است بدانیم که درمان آن هم بسیار سخت است. قرص دیگری که درحال حاضر مصرف زیادی بین کودکان و نوجوانان دارد، قرص دیفنوکسیلات است که مصرف آن برای اسهال است، با اینکه دیگر به اندازه قبل در ایران بیمار اسهالی وجود ندارد و بنابراین نیازی به این دارو با این حجم نداریم اما میبینیم که این دارو در سطح زیادی در کشور تولید میشود چون تولیدکنندگان میبینند که این دارو همچنان با حجم زیاد در داروخانهها به فروش میرسد بدون آنکه بدانند، بیشترین مشتریان این دارو معتادان به آن هستند چون دیفنوکسیلات از خانواده تریاک است. اگر شما یک بار این قرص را بخورید تا یک هفته برای مدفوع کردن به دستشویی نمیروید چون به شدت حرکت روده را کند میکند اما من مریضی دارم که روزی ٤٠ عدد از این قرص را میخورد چون به آن اعتیاد دارد. غیر از این، در کپسولهایی که در عطاریها به فروش میرسد، به میزان زیادی دیفنوکسیلات استفاده میشود بهطوری که آن را با ماریجوانا، شیشه و تریاک و ... میکوبد و داخل کپسول میریزد و به معتادان برای ترک میفروشد. در کنار اینها قرص کدئین و ریتالین هم خطرناک است.» او ادامه داد: «بر اساس پژوهش سال ٨٦، ٢٠درصد کودکان خانوادههای معتاد، معتاد میشوند. بررسیها روی این کودکان نشان میدهد که بیشتر این بچهها تنهایند، اعتماد به نفس پایینی دارند، پرخاشگرند و وقتی بزرگ میشوند فکر میکنند قربانیان آشکار جامعه بیسامانند و دوست دارند از جامعه انتقام بگیرند. در خانوادههایی که اعتیاد دارند، پدر بهعنوان یک الگو، حلقه مفقوده بسیار بزرگی است و تصویر بسیار بدی در دید فرزندانشان دارند.» نارنجیها در ادامه گفت: «موضوع دیگر این است که پوشش برنامههای پیشگیرانه برای کودکان خیلی کم است. با این بودجهای که درحال حاضر وجود دارد، فقط ٥درصد بچهها را میتوان تحت پوشش قرار داد و ٩٥درصد کودکان معتاد به حال خودشان رها هستند و ما متولی برای این موضوع نداریم. موضوع دیگر بحث دانشآموزان معتاد است. چندسال پیش من به وزیر قبلی آموزش و پرورش گفتم که در ایران ٣٠هزار دانشآموز معتاد وجود دارد و او به من گفت که شما دروغ میگویید و چنین تعدادی وجود ندارد اگر هم وجود داشته باشد، ما آنها را اخراج میکنیم و دیگر دانشآموز معتادی باقی نمیماند. این موضوع مایه تاسف است؛ مانند این است که ما بخواهیم فقر را ریشه کن کنیم و به همین دلیل همه فقرا را بکشیم.» خانواده ها مواد مخدر را نمی شناسند این درمانگر اعتیاد گفت که آگاهی خانوادهها از انواع موادمخدر در کشور بسیار پایین است: «ما خانوادههای زیادی داریم که کلا با انواع موادمخدر آشنایی ندارند. مثلا من پدر و مادرانی را دیدهام که فکر میکنند فرزندانشان به کشاورزی و گل و گیاه علاقه دارند درحالیکه نمیدانند فرزندانشان در گلدانهای اتاقشان علف میکارند و میکشند.» او ادامه داد: «در کل سه راهکار برای مقابله با اعتیاد کودکان وجود دارد؛ آموزش خانوادهها، شیوههای فرزندپروری و آموزش مهارتهای زندگی که البته همه اینها در ایران ضعیف است. خانوادهها باید بدانند که روی دوستهای فرزندانشان حساس باشند چون ٦٠درصد آسیبهای اجتماعی در ایران، از طریق دوستهای افراد ایجاد میشود.» خطر اعتیاد با مصرف زیر ۱۹ سال در ادامه این نشست «نازنین عین الیقین»، مددکار حوزه اعتیاد کودکان سخنرانی کرد. او ابتدا گفت: «اگر سابقه مصرف مواد در خانواده باشد، برای کودکان این موضوع مهم نیست و برای آنها قابل قبول است. تعارضات و اختلافات خانوادگی، نگرشها و رفتارهای والدین و پیوند عاطفی ضعیف در خانواده از دیگر موضوعات مهم در اعتیاد کودکان است. ما واقعا در ایران مشکل فرزندپروری داریم؛ قبلا به دلایل مختلفی این آموزشها وجود نداشته و حالا هم این موضوع چندان حمایت نمیشود. ما باید سعی کنیم بچهمان را هرطور که هست، خوب و بد، زشت و زیبا، باهوش و کمهوش بپذیریم. بدانیم که هر بار ما رفتار بد و بیحوصلهای با بچه داشته باشیم، یک آجر بین ما و او وجود دارد.» این مددکار اجتماعی ادامه داد: «شکست تحصیلی، نداشتن احساس تعهد به مدرسه، وجود نداشتن رابطه صمیمانه بین اولیای مدرسه، داشتن دوستان مصرفکننده مواد، رفتارهای مشکلساز زودهنگام، محله زندگی پرآسیب و ... ازجمله دلایل مهم گرایش کودکان به موادمخدر است. براساس پژوهشی که اخیرا انجام شده، اگر افراد زیر سن ١٩ سال مصرف مواد را تجربه کنند، امکان اینکه بعدا سوءمصرف مواد پیدا کنند خیلی بیشتر از آن است که اولین تجربهشان بعد از ١٩ سالگی باشد. موضوع مهم این است که خانواده و مدرسه باید به کودکان آموزش دهند که در برابر قبول مصرف موادمخدر مقاومت کنند. اگر مقاومت کودکان و نوجوانان در این زمینه بالا برود، نرخ اعتیاد در میان آنها کاهش پیدا خواهد کرد اما ما میبینیم که هم خانوادهها و هم نهادهایی مانند مدرسه که کودکان و نوجوانان زیاد با آن سر و کار دارند در این زمینه کوتاهی کردهاند درحالیکه بهراحتی میشود برنامهای مناسب تدوین کرد و مهارت نه گفتن را به کودکان و نوجوانان آموخت.» به گفته این مددکار اجتماعی حوزه اعتیاد کودکان «مصرف مواد در کودکان و نوجوانان با مجموعهای از آسیبها و مشکلات حوزه سلامت عمومی همچون اختلالات رفتاری و روانی و بیماریهای منتقله همراه است. به علاوه شروع مصرف مواد از دوره کودکی و نوجوانی به شدت عوارض اجتماعی ناشی از مصرف را تشدید کرده و مانع شکلگیری مهارتهای لازم برای یک زندگی مولد میشود.»
جانشین دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خراسان رضوی از شیوع مصرف «ریتالین» در فصل امتحانات در میان دانشجویان خبر داد و گفت: متاسفانه این قرص ها و برخی دیگر از مواد روانگردان با شروع فصل امتحانات توسط برخی افراد سودجو که اکثرا قاچاقچیان حرفه ای مواد مخدر هستند در میان دانشجویان شایع میشود. به گزارش روابط عمومی شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خراسان رضوی، ماشاالله صادقی با اشاره به وابستگی ناشی از مصرف «ریتالین»عنوان کرد: چندی است که باورهای غلطی چون افزایش هوشیاری و بی خوابی در میان برخی از دانشجویان آنها را به سوی مصرف برخی از داروها و مواد روان گردان چون «ریتالین» سوق داده است امری که با شروع فصل امتحانات شیوع بیشتری یافته است. اینکه استفاده از مواد روان گردان باعث نمره گرفتن میشود باور غلطی است و فقط در ابتدای مصرف با عوارض ناشی از مصرف آن فرد را دچار بی خوابی می کند.
وی افزود: ایجاد کم خوابی یا بی خوابی ناشی از مصرف برخی از قرص های روان گردان از عوارضی است که با مصرف چند بار د یگر اثری نداشته و فرد را به آنها وابسته میکند.
صادقی با تاکید بر اینکه میزان وابستگی به اینگونه مواد خیلی زود اتفاق میافتد، ادامه داد: متاسفانه مصرف این روانگردانها عوارض ناگواری دارد و گاهی آنچنان گریبانگیر افراد به ویژه دانشجویان مصرف کننده میشود که به سادگی قادر به رهایی از آن نخواهند بود.
وی مصرف مواد روانگردان در بین پسران را بیشتر از دختران دانست و عنوان کرد: دختران معمولا درس خوانتر بوده و به دلایل فرهنگی کمتر به سوی استفاده از مواد روان گردان میروند و در بین پسران هم بیشتر در بین دانشجویان تنبل شایع است که فقط برای شب امتحان میخواهند درس بخوانند.
جانشین دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خراسان رضوی با تاکید بر اینکه دانشجویان نباید به این شایعات دروغ توجه کنند، افزود: برای جلوگیری از مصرف اینگونه مواد و عوارض ناگوار ناشی از آن فقط نیازمند کار فرهنگی در دانشگاهها هستیم چرا که دست و پای دانشجو یان را نمیتوانیم ببندیم.
ماشااله صادقی با اشاره به نظرسنجیهای انجام شده در میان دانشجویان که موید استفاده از مواد روانگردان هنوز در میان برخی از دانشجویان استان است، گفت: دانشجویان خودشان باید به این اعتقاد برسند که این قرصها جز عوارض و اعتیاد چیزی نصیبشان نمیکند و این تنها با کار فرهنگی میسر میشود.
منبع خبر: روابط عمومي شوراي هماهنگي مبارزه با مواد مخدر استان خراسان رضوي 94.03.09
سردار مویدی: مواد مخدر صنعتی از بمب اتم هم خطرناک تر است/رییس پلیس باید بتواند اطلاعات یک ماده صنعتی را تجزیه تحلیل کندتاریخ خبر:02/12/1393
تهران - ایرنا - رییس پلیس مبارزه با مواد مخدر با بیان این که مواد مخدر صنعتی از بمب اتم هم خطرناکتر است، گفت: اگر آگاهانه به مقابله و مبارزه با این مواد نپردازیم هم خودمان را خسته کرده ایم و هم چیزی عاید مردم نخواهد شد.
به گزارش خبرنگار اجتماعی ایرنا، سردار علی مویدی در همایش سراسری روسای پلیس مبارزه با مواد مخدر کشور افزود: پلیس مواد مخدر پلیس بین المللی است و اقدام و فعلش فرامنطقه ای است.
وی اضافه کرد: باید روی بحث مواد مخدر شناخت داشته باشیم و بدانیم که جایگاه مواد مخدر در کشورها چگونه است و کدام کشورها توانستند خود را مقداری از این تهدیدات نجات دهند.
** مبارزه با مواد مخدر صنعتی تنها با کار علمی و تخصصی امکانپذیر است
رییس پلیس مبارزه با مواد مخدر اظهار داشت: شناسایی و مقابله با مواد مخدر صنعتی تنها با کار علمی و تخصصی امکان پذیر است، گفت: جز این راهی برای مبارزه و مقابله با این نوع مواد نداریم.
وی تاکید کرد: باید با اطلاعات روز درمورد اسامی مواد مخدر صنعتی و نحوه تجزیه تحلیل آنها آشنا شویم تا یک اصطلاح را اشتباه بیان نکنیم.
مویدی ادامه داد: اگر خطایی در معرفی یک مواد مخدر صنعتی ایجاد شود، باعث به انجراف کشیده شدن مردم می شود چون آنان باید نسبت به این مواد توجیه شوند.
** کارشناسان آزمایشگاهها برای جمع آوری معتادان استفاده نشوند
رییس پلیس مبارزه با مواد مخدر ناجا از مسوولان نیروی انتظامی در استانها خواست تا از کارشناسان آزمایشگاهها برای دستگیری متهم، خرده فروشان و یا جمع آوری معتادان استفاده نکنند.
وی از آنان خواست تا به کارشناسان ماموریت دهند و با همان امکانات موجود در آزمایشگاهها از آنها استفاده کنند.
مویدی خاطرنشان کرد: باید به جایی برسیم که رییس پلیس یک استان بتواند اطلاعات یک ماده صنعتی را تجزیه تحلیل کند و البته نمی خواهم که شیمیدان باشید، اما باید ابتدایی ترین شکل یک ماده را بدانید.
چرا در جامعه فساد زیاد شده و علاقه به جنس مخالف زیادتر میشود؟ چرا آستانه تحمل افراد در جامعه ما پایین آمده است ؟ - چمران نیوز چرا پرخاشگري در جامعه رواج يافته است! - عصر ایران رواج مصرف ماده مخدر "گُل" در ایران گزارش فارس از رواج اعتیاد به موادمخدر صنعتی آدمهای شیشهای ... از کاهش سن فحشا تا روسپیگری زنان متاهل - پارسینه گزارش تکان دهنده مجلس از رواج روسپيگري و روابط جنسي در ايران مدت ها است از این گونه مطالب در سایت ها و رسانه ها نوشته می شود و همه می گویند چرا جامعه ما به وضعیت اسفبار دچار شده است و صد البته عده ای هم هر روز در مصاحبه های خود هزاران دلیل برای این وضعیت می اورند و دریغ از انکه راه حل درست و منطقی ارئه کنند از لحاظ ما همه چیز دلیل دارد و تا زمانی که علت به درستی پیدا نشود درمانی نداریم در یک سری مقالات ما انچه علل این امر می دانیم ذکر می کنیم . تا صد سال پیش ایرانی ها نه تلفنی داشتند نه تلویزیون و یا اینترنت . هوا که تاریک می شد همه می خوابیدند و صبح زود بیدار و نماز همه به راه بود کارگران در زیر افتاب بیل می زدند و خانواده هر هفته دیزی و ابگوشت پر از دنبه به جای گوشت می خوردند اما کسی چربی خون نداشت عمرها طولانی بود و قول ها مردانه .
مدرک مستدلل برای اثرات مخرب مخدر گل بر روی مغز یک علف باز علفخوار این هفته من دو بیمار داشتم ک هر دو مخدر ماری جوانا گل مصرف می کردند . هر دوی انها از دوران دبیرستان مخدر گل مصرف می کردند . اولی که به اصطلاح خودش دستی هم در عرفان داشت و فکر می کرد که مصرف مخدر گل ایشان را فردی اندیشمند کرده است و در دفاع از مخدر گل کوتاه نمی امد . درست مثل کامپیوتری بود که نه هارد داشت نه رم نه برنامه ویندوز و بعد از اینکه یک ساعت باهم صحبت کردیم و دو تا چایی با هم خوردیم من که دیدم طرف خودش هم نمی داند چی می خواهد و کشیدن گل طرف را پاک برده تو تریپ توهم دائم و مغزی هم در جمجمه نداره که بشه انرا تعمیر و یا بازسازی کرد خیلی راست و حسینی بهش گفتم عزیزم من به شما نمی توانم کمک کنم کاری از دست من برای شما ساخته نیست ویزیت هم از شما نمی گیرم برو به سلامت و خدا حافظ . طرف ناراحت شد و گفت یعنی چی من امدم جواب سوالاتم را بگیرم !! چرا دو تا درخت هر دو بدنه چوبی دارند اما برگ هاشون با هم فرق دارد چرا بعضی میوه می دهنده بعضی نمی دهند . چرا زندگی بدون اب ممکن نیست چرا از دو تا اسپرم و تخمک یک انسان ایجاد می شود این غیرممکن است این ها همه خیال ما است . بعد هم رفت و یک زنگ به منشی ما زد گله از اینکه من امده بودم دکتر به من امید بده و تفکرات منو تائید کنه ! یکی از مریض ها که بعد از اون امده بود وقتی طرف رفت به من گفت .دکتر این مریضه را چرا ردش کردی اینها خوراک بعضی دکتر ها مطبها هستند یک به افرین صد باریک الله بهش می گفتی هر هفته می امد شما افکارشو تائیدش می کردی و کلی پول ویزیت ازش می گرفتی ! بهش گفتم :دوست عزیز من یک تعمیرکار مغز هستم نه تعویض کار اصلا کار من تعمبرات و بازسازی مغز انسان است اول مغز طرف را یک تکان می دهم اگر چیزی توش باشه امیدی هست اما اگر خالی باشه و یا سوخته باشه دیگر مغز نو از کجا بیارم بزارم توش . فرداش یک مریض دیگه امد که می گفت عاشق دراگه و دراگ بازه و فرق ماری جوانا معمولی با گل را می دانست و مواد را خوب می شناخت و خودش هم انواع هیز و کوش افغان و سایتوا و ایندکا را کاشته بود این مریض سابقه مصرف ماری جوانا گل را از دبیرستان داشت ال اس دی کوکائین مجیک ماشروم تریاک وشیره هم می زد سنش هم جوانتر از مریض قبلی بود بعد از مصاحبه به این نتیجه رسیدم که طرف دچار بیماری بیش فعالی و اضطراب است و دیدم ترک بکن هم نیست من هم کلی بهشش راهنمای کردم که چطور گل را بکشه که مغزش زیاد اسیب نبیند چون دیدم گل به عنوان دراگ روی این فرد اثرات تخریبی چندانی ندارد و جزو ان 10 در صدی است که حالا حالا ها دچار خنگی نمی شود فقط بهش گفتم به بین به هیچکس نگو گل می کشی چون افرادی مثل شما که بیماری زمینه ای دارند مثل ویکتورهوگو هستند که با مصرف ماری جوانا یا مخدر گل و یا تریاک هروئین سطوح اضطراب انها کاهش پیدا می کنند و تازه تفکر درست و عقلایی دارند اما 90 در صد دیگر وقتی گل یا ماری جوانا می کشند مغزشان تخریب می شود و امثال شما تبلیغ بدی هستند چون همه می گویند به بین طرف گل می کشه هیچیش نیست بعد هم مصرف کننده ای که دچار بیش فعالی بود و شیشه می کشید و ظرف دو سال خانه مغازه خریده بود را براش مثل اوردم که فقط 10 در صد شیشه های هم هستند که به علت بیماری زمینه ای مصرف متامفتامین وضعیت فکری و روحی انها را بهتر می کند و این افراد نه توهم می زنند نه دندانشون خراب می شه و تازه انها بعد از مصرف دراگه خودشان را سرزنش می کنند و برای ترک می ایند چون بینش پیدا می کنند . حالا امروز یکی به نام اقای علف کانابیس این کامنت را داده که نشان از ان دارد که ایشان جزو ان 90 در صدی هستند که نخوانده ملا هستند و عقل کل دهر می باشند البته اگر ایشان به مطب ما هم می امدند من هم از ایشان ویزیت نمی گرفتم !!
Marijuana Use Causes Brain Damage Confirmed - Medical ...
THE MEDICAL DANGERS OF MARIJUANA USE
مدرک مستدلل دال بر اثرات مخرب مخدر گل بر روی مغز یک علف باز علفخوار
من میدونم شما بهتر از من میدونی که وید یا همون مخدر گل شما اصلا اعتیاد نداره و چیزی نیست که ادم با مصرف نکردنش خماری بکشه شما که دکتری باید بهتر بفهمی مصرف گل نه تنها هیچ اثر منفی روی بدن نمیزاره بلکه باعث رشد سلول های سالم و از بین بردن سلول های سرطانی میشه اینو دیگه هر الاغی هم که بشینه پای اینترنت با یه جستجو میفهمه حتیدرمان ضد افسردگی هم داره و باعث اشتها میشه البته منظور من مصرف درستشه نه بیرویه حالا که یه چیزی که هیچ گونه خطری برای سلامتی نداره و هر کسی میتونه با کمی هزینه توی خونش و برای مصرف شخصی پرورش بده پیدا شده شما بیا هی چرت تحویل جامعه بده که این فلانه بهمانه نمیدونم کی به تو مدرک داده ادم با وجود همچین دکترهایی مثل شما تو مملکتش که حقیقت رو کتمان میکنید احساس شرم میکنه واسه همینه که جهان سومی هستیم به خاطر امثال شما شما افت های جامعه و زالوهایی که دارید خون مردم رو میمکید و سر اونا کلاه میزارید مصرف ماری جوانا تو 48 ایالات امریکا مجازه حتی سهمیه بندی هم شده بعد شما میای میگی خودشون میفروشن خودشونم داروی ترکشو میسازن واست متاسفم دکتر نفهم !علف باز <alafbaz.canabis@gmail.com>
Marijuana is changing and the new dangers that it poses are changing as well. Today, marijuana is up to 20 percent more potent than it was 40 years ago. Pregnant women who use the drug are unaware that it could harm their unborn child before they even know they are pregnant.
Published in the journal Drug Testing and Analysis, a new study argues that the idea that marijuana is a harmless drug is no longer valid due to the emergence of “high potency” marijuana
Recent research has shown that marijuana exposure during pregnancy has been associated with anencephaly. Anencephaly is the absence of a large part of the brain and the skull. Other birth defects include neurobehavior deficiencies like ADHD, learning disabilities and memory impairment in toddlers and 10 year olds, as well as depression, aggression and anxiety in teens
تنها کمپ ترک اعتیاد زنان تهران در حوالی چیتگر واقع شده است. متن زیر، گزارش میدانی تکاندهندهای از این مرکز است.
به گزارش قانون، هم پدرش مصرفکننده مواد بوده و هم همسرش. پدرش مشتری هروئین بوده و همسرش حشیش و تریاک. یک ساله بوده که پدر و مادرش از هم جدا میشوند و پس از آن با پدربزرگش زندگی میکرده. در 14 سالگی به اجبار پدربزرگش با یکی از جوانهای فامیل ازدواج میکند و وقتی به 20 سالگی میرسد، او نیز گام در راه پدر و همسرش میگذارد.
در خانواده ساقی هم داشته، پسرداییها و پسرعمهها نمیگذاشتند برای تهیه مخدر چندان به زحمت بیفتد. با تریاک شروع میکند و ساقیها داخل تریاک، کراک هم مخلوط میکردند و رابعه نمیداسته است. چند سال بعد برای ترک تریاک سراغ شیشه میرود اما شیشه دوای درد نبوده؛ اعتیاد هم خودش را و هم شوهرش را بیکار میکند.
میگوید: «کنترل زندگی از دستمان خارج شده بود». پول پیش خانهاش تمام میشود و آوارگی آغاز؛ صاحبخانه وسایلشان را بیرون میریزد. دخترش را به مادرشوهرش میسپارد و با همسرش کارتنخواب میشود. آقای همسر مینشیند کنار وسایلشان تا آن چند تکه باقیمانده را هم از دست ندهند و او از هر راهی که شده پولی به جیب میزده تا خرج مواد کنند. پس از یک سال از دست شوهرش فرار میکند چراکه در کنار تمامی دربهدریها، باید دستبزن او را هم تحمل میکرده. رابعه این بار کارتنخوابی را به تنهایی تجربه میکند. او در روزهای کارتنخوابی خود را با جنسیت متفاوتی معرفی میکرده؛ لباس مردانه، صدای مردانه و حتی راه رفتن مردانه، طوری که حدود یک ماه در یک نانوایی کار میکند و هیچکس متوجه نمیشود که همکارشان یک زن است. حدود یک سال بعد، شوهرش سرراهش قرار میگیرد، آن زمان رابعه آنقدر درگیر شده بوده که حتی قدرت فندک زدن هم نداشته.
سکه برمیگردد ماجرای رابعه همینجا تمام نمیشود. اینها را رابعهای تعریف میکند که وقتی روبهرویم نشست، تصور نمیکردم زمانی حتی معتاد سادهای بوده، چه برسد به کارتنخواب بودن و باقی قضایا. رابعه نام واقعی او نیست و من برایش برگزیدم تا هویتش پوشیده بماند. او اکنون زنی سرحال است که با نام واقعیاش مدیر شب مرکز اجتماع درمان محور چیتگر زندگی است و روزها برای کار دیگری به یک کارگاه میرود. صورت زیبایی دارد و آرایش کمی. حالا بیش از دو سال از آن زمان میگذرد که شوهرش سر راهش قرار گرفته و رابعه را راضی کرده تا به کمپ اجباری برود. میگوید آنجا فحش میدادند و توهین میکردند اما او به کسی توهین نکرده تا به هدفش که شروع یک زندگی تازه بوده برسد. بعد از سه ماه هم راهی چیتگر میشود. در چیتگر به او اعتماد میکنند و او به خوبی پاسخ اعتماد را میدهد.
تنها کمپ TC زنان در ایران در یکی از روزهای بهاری، متروی تهران - کرج را سوار میشوم و تا ایستگاه ایران خودرو مسافرش هستم. پیاده که میشوم از راننده تاکسیهای اطراف سراغ میگیرم. پنج دقیقهای بیشتر راه نیست. کنار یک جاده فرعی دیوارهای بلندی قرار دارد که در انتها به یک در میرسد. داخل کمپ فضای یک پارک جنگلی را دارد با وسایل ورزشی. اولین در به اتاق مجموعه مدیریتی باز میشود. خانم حقیقی به استقبالم میآید. او روانشناس تنها TC زنان در کشور است. مرکز اجتماع درمانمدار چیتگر زنان 18 تا 55 ساله معتاد را برای درمان پذیرش میکند و فقط 60 تخت دارد.
در روزی که آنجا هستم 18 تخت پر و بقیه خالی هستند. درمان در TCها شش ماهه است اما در چیتگر دورهها را 28 روزه برگزار میکنند. مهسا حقیقی در این باره توضیح میدهد: زنان شرایط متفاتی با مردان دارند. یک زن نمیتواند شش ماه از زندگیاش دور باشد، معمولا کسی از او آنقدر حمایت نمیکند. برای همین دورههای اینجا کوتاهتر است اما سعی میکنیم مددجو را مجاب کنیم که دورهاش را تمدید کند. در چیتگر کسی به اجبار پذیرش نمیشود و اگر کسی با پای خودش نیامده باشد، اجازه ورود ندارد. هزینه یک دوره 28 روزه هم 600 هزار تومان است. حقیقی میگوید: مهمترین آموزه ما در این مرکز یادآوری نظم و مسئولیتپذیری است چراکه مخدر مهمترین چیزهایی که از انسان میگیرد همین دو است.
مقصر کسی است که مرا به دنیا آورده راهی واحد فرهنگی مرکز میشوم. در آنجا ابتدا مقابل رابعه مینشینم که خلاصهای از زندگیاش را میگوید.بعد از او، نوبت دو دوست میشود که اصرار دارند بگویند فقط همسایهاند. یکی یکی زندگیشان را روایت میکنند. نام اولی را یاسمن میگذارم. سفید و زیباست. 29ساله است و ماجرا برایش از 12 سالگی کلید خورده است. دو ساله که بوده مادر و پدرش از هم جدا میشوند و او تا چند سال پیش، دیگر پدرش را نمیبیند. وقتی 5 ساله بوده مادرش با مردی ازدواج میکند که یاسمن دوستش نداشته. به گفته یاسمن این احساس متقابل بوده.
او میگوید: «11، 12 ساله که بودم ناپدریام به من نظر پیدا کرد. شبها نمیتوانستم بخوابم». ابتدا چون فکر میکرده مادرش به «این مرد» پناه آورده است، چیزی نگفته و البته وقتی هم گفته کسی باور نکرده است. یاسمن اوضاع را تاب نمیآورد و با اینکه درس و مشقش بد نبوده و دوست داشته در آینده وکیل شود، از خانه فرار و با مدرسه وداع میکند. میگوید: «از آنجا بدبختیهای من شروع شد، یک روز در پارکی با خانمی درددل کردم، او مواد را به من معرفی کرد، البته نظرهای دیگری هم داشت که من دوری کردم.» در 14 سالگی ماموری در پارک به سراغش میآید و او به خانه برمیگردد، رفتار ناپدری با یاسمن رو به ملایمت میگذارد و میتواند تا حدی اعتماد یاسمن را به خود جلب کند تا اینکه آن اتفاقی که نباید رخ میدهد و ناپدری پا را از گلیمش بیرون میگذارد. میگوید: «دو سال طول کشید تا مادرم توانست از او جدا شود، ناپدریام معتاد تریاک بود و مواد میفروخت، یک روز که برایش جنس آورده بودند مادرم به پلیس زنگ میزند، اما آن زمان من دیگر خراب شده بودم».
ماجرای اعتیاد یاسمن ادامه پیدا میکند و شیشه جایش را به حشیش میدهد: «با خودم میگفتم آنقدر میکشم تا بمیرم» اما وقتی سال 88 به دلیل مصرف بالا اوردوز میکند، ترس برش میدارد و راهی کمپ چیتگر میشود و ترک میکند. پس از مدتی هم میرود سراغ پدرش اما ظاهرا این ماجرا هم چاره درد نبوده: «پدرم طوری با من حرف میزد که گویی دوست دخترش هستم، ما به هم فحش ناموسی میدادیم. من حالا او را مقصر میدانم که مرا به وجود آورده است، پدرم باید سر زندگیاش میماند و زن و بچهاش را رها نمیکرد». رفتارهای پدرش ادامه دارد تا اینکه دو ماه لغزش پیدا میکند به سمت حشیش اما این بار مادرش زود به دادش میرسد و کمپ چیتگر را برای بار دوم انتخاب میکند.
افکارم را تغییر میدهم تا دنیایم تغییر کند ساعت ناهار میرسد. خبرنگاران سهمی از غذا ندارند و برای همین گشتی در محوطه میزنم. روی دیواری نوشتهها و نقاشیهایی به چشم میخورد که به نظر میآید از سوی مددجوها به ثبت رسیده باشد. روی دیوار نوشتهاند: «دوستت دارم پاکی»، «افکارم را تغییر میدهم تا دنیایم تغییر کند» و ... در بخش دیگری نیز «باکس احساسات» روی دیوار نصب شده و روی آن چند پوشه گذاشته شده و روی هر پوشه نام یکی از مسئولان کمپ نوشته شده و مددجوها میتوانند در آن باکسها نامههای خود را بیندازند.
از بیرون این در میترسم مونا بعد از ناهار سیگاری میکشد و این بار به تنهایی روبهرویم مینشیند. او نسبت به یاسمن احساس گناه دارد، میگوید: «من باعث لغزش یاسمن شدم». مونای 28 ساله شرح زندگیاش را با این عبارت شروع میکند: «این چیزها در خانواده من پر بود، کلا همه خلافکار بودند». بچه آخر است و عزیزدردانه پدرش بوده و همه جا همراه او. وقتی 9 ساله بوده برای مهمانهای خانهشان ورق لول میکرده و بعدها از پدرش سیگار میدزدیده. در 14 سالگی با اجبار خواهرش با فردی ازدواج میکند که دوستش نداشته و در 19 سالگی از او جدا میشود. در همان زمان، مخدر را با کراک تجربه میکند. پایهاش برادرش میشود و پا به پای هم میکشند تا 21 سالگی که پدرش یک دوره او را به خانه دوستش در لنگرود میفرستد. حدود 6 سال پیش به کمپ میرود و پاک میشود و پس از آن ساکن کرج. پدرش اصرار داشته که تنها زندگی کند و از خانواده دور باشد تا دوباره به دام مخدر گرفتار نشود. چهار ماه پیش به دیدار خواهرش در زندان قزوین میرود. چند روز بعد از این دیدار، خواهرش اعدام میشود و هفته بعد از آن، برادرش.
مونا چهار عضو خانوادهاش یعنی پدر، خواهر و دو برادرش را پای چوبه دار از دست داده است. وقتی پدرش اعدام شده، مونا تمام پساندازش را صرف هزینه مراسم ختم میکند تا مجلس آبرومندی برگزار شود. روزی که قرار بوده خواهرش اعدام شود، صبح زود تماس میگیرد و از مونا میخواهد که پسرش را از ارومیه به دیدنش بیاورد تا چه زنده و چه مرده مادر را ببیند اما شوهرخواهرش به این خواسته تن نمیدهد. خواهرش همچنین میخواهد که مراسم ختمش آبرومند برگزار شود. مونا اما آه در بساط نداشته. برای تحویل گرفتن جنازه 700 هزار تومان پول لازم داشته و مجبور میشود برای تهیه این پول سراغ کسی برود که دوستش ندارد؛ سراغ علی که زن و بچه دارد و با این حال چشمش دنبال موناست. وقتی در برابر آخرین خواستههای خواهرش احساس عجز میکند، دوباره به سمت مخدر میلغزد. حالا هم نگران آینده است. میگوید: «اینجا راحتم اما میترسم از این در خارج بشوم. نمیدانم. شاید اگر مجبور شوم، با علی ازدواج کنم».
زندگی در کمپ چیتگر پس از گفتوگو با مونا، همراه با زهرا قناعتیان مدیر داخلی کمپ در محوطه قدم میزنم. خانم قناعتیان بخشهای مخالف را نشانم میدهد. از سالن چندمنظوره شروع میکنیم. صبح به صبح برنامه مرنینگ در این سالن برگزار میشود. در این برنامه مددجوها دور هم مینشینند و از مشکلاتشان میگویند. شعر، طنز، خبر و بازی گروهی هم جزو برنامههای مرنینگ است. مسیر را با خانم قناعتیان ادامه میدهیم. از بخش فرهنگی، نمازخانه، اتاق سرگروهها و باکس احساسات میگذریم. داخل آشپزخانه یکی از بچهها در حال شستن ظرفهاست. آخرین درها به اتاق جهتیابی و خوابگاه باز میشوند. در اتاق جهتیابی، چند خانم نسبتاً مسن مشغول استراحت یا سیگار کشیدن هستند. ساکنان این اتاق تنها کسانی هستند که میتوانند در اتاقشان سیگار بکشند. کسانی که به کمپ میآیند، 6 روز اول را در این اتاق میگذارنند. آنها برای ترک کردن داروی خاصی ندارند مگر در موارد استثنا که روانپزشک مرکز تجویز میکند، آخر ترک شیشه که شایعترین مخدر است، درد فیزیکی ندارد بلکه اعصاب فرد را درگیر میکند که مددجوها برای آرام کردنش از دوش گرفتن بهره میگیرند.
زنی با خانه درختی روز بازدید، خانم مدیر مسافرت است و چند روز بعد گفتوگویی تلفنی با او دارم. عاطفه حمزه میگوید: TC دهکده کوچکی است که اعضای آن در کنار هم زندگی میکنند و کدخدا هم دارند. برخی هم به آن پادگان میگویند چراکه در اینجا همه چیز بر اساس برنامه است. حمزه تاکید دارد که برنامه کمپ چیتگر به زمانی که بیماران در آنجا حضور دارند محدود نمیشود و پس از آن پیگیریهایی صورت میگیرد. او خاطرههای خوب زیادی از این کمپ دارد، همین که آدمهایی که از آن خارج میشوند با کسانی که به آن وارد شده بودند، تفاوت زیادی دارند، بسی برایش شادیبخش است.
حمزه تعریف میکند: بیماری داشتیم که مرا یاد کارتونهای قدیمی میاندازد. او روی درخت زندگی میکرد و طرز صحیح لباس پوشیدن، ظرف شستن و حتی استفاده از قاشق را بلد نبود. یک پیراهن و شلوار مردانه تنش بود و کفتربازی میکرد. آقایی درصدد کمک به او برمیآید و برایش آپارتمان کوچکی میگیرد، اما او برای تهیه غذا وسط آپارتمان آتش روشن میکند و تصوری از استفاده از گاز نداشته است. حالا همه رفتارهای این خانم عوض شده و نمیتوانی تصور کنی همان کسی است که روی درخت زندگی میکرده است.
یک کارشناس و پژوهشگر حوزه اعتیاد گفت: بر اساس مطالعات انجام شده، حدود 14 تا 20 درصد خانوادههای دارای والدین معتاد، فرزند معتاد دارند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پیشگیری نوین از ایسنا، دکتر هومان نارنجیها با اشاره به عوارض سوء اعتیاد بر روی نابسامانیهای محیط خانواده، اظهار کرد: خانوادهها تصور میکنند اعتیاد والدین اثرگذاری محدودی دارد در حالی که عوارض مخرب اعتیاد والدین گریبان فرزندان را خواهد گرفت.
وی افزود: اعتماد به نفس پایین، افزایش احتمال ابتلا به اعتیاد، بسته شدن مسیر پیشرفت و ترقی خانواده و رهاشدن فرزندان، بالاتر بودن آمار افسردگی و خشونت اجتماعی، روابط نامشروع، سرقت، طلاق و سایر ناهنجاریهای اجتماعی نسبت به افراد عادی، از جمله این عوارض هستند.
این کارشناس و پژوهشگر حوزه اعتیاد با بیان اینکه فرزندان دارای والدین معتاد حتی اگر آگاهانه عمل کنند، سالم باشند و تحصیلات آکادمیک را هم طی کنند باز هم در مواردی چون ازدواج به مشکل برمیخورند، گفت: این افراد غالبا از اینکه پدر خود را به شریک آینده زندگی خود نشان بدهند فراری و آینده تاریکی را برای خود متصور هستند.
نارنجیها افزود: نظام ارزشی این کودکان به هم می ریزد و برخی مواقع دیده شده فرزندان خانوادههای معتاد با خانوادههایی شبیه به خود ازدواج میکنند که بازتابهای بعدی آن میتواند مخرب باشد.
وی با اشاره به اینکه در مباحث پیشگیرانه، فرزندان خانوادههای معتاد در گروههای پرخطر طبقهبندی میشوند و باید به صورت جدی به آنها توجه شود، اظهار کرد: براساس مطالعات انجام شده، حدود 14 تا 20 درصد خانوادههایی که والدین معتاد داشته باشند، فرزند معتاد دارند.
استاندار پیشنهاد داد؛کنترل نامحسوس برای شناسایی کارمندان معتاد در خراسان شمالی
بجنورد - ایرنا - رییس شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خراسان شمالی خواهان اجرای طرح کنترل نامحسوس برای شناسایی کارمندان و شاغلان معتاد در دستگاه های دولتی و غیردولتی این استان شد.
به گزارش ایرنا سیدعلی اکبر پرویزی عصر سه شنبه در نشست شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر این استان در بجنورد اظهار کرد: این کنترل باید از سوی مدیران دستگاه های دولتی و غیردولتی با مشارکت مدیران حراست های دستگاه ها انجام شود.
استاندار خراسان شمالی ضمن تاکید بر برخورد با معتادان متظاهر در این دستگاه ها بر اساس قانون گفت: باید کارکرد مدیران ما در این حوزه روند اصلاحی داشته باشد به گونه ای که وضعیت فعلی را بدتر جلوه ندهد.
پرویزی افزود: صرف برخورد با کارمندان معتاد نمی تواند راهکار مناسبی برای کاهش اعتیاد در بین شاغلان در دستگاه های دولتی و یا غیردولتی و حتی واحدهای بزرگ صنعتی باشد، بلکه باید نیت اصلی اصلاح رفتار این کارمندان باشد.
وی اضافه کرد: اعتیاد شاغلان به مواد مخدر معضلی است که نگاه ها را نسبت به این معضل اجتماعی تغییر داده به گونه ای که دیگر بیکاری نمی تواند عامل اصلی اعتیاد تلقی شود.
وی افزود: بررسی آماری نشان داده که 50 درصد از افرادی که به معضل اعتیاد گرفتارند، دارای شغل بوده اند و اعتیاد باعث بیکاری آنها شده است.
جانشین شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خراسان شمالی نیز توطئه سرویس های اطلاعاتی دشمن و سودآوری قاچاق مواد مخدر را از مهمترین دلایل گسترش اعتیاد در جامعه برشمرد.
محمدرحیم نوروزیان گفت: گردش مالی مواد مخدر در جهان سالانه بیش از 4.5 هزار میلیارد دلار برآورد شده و این گردش مالی بالا باعث شده تا دست کشیدن از این حوزه برای قاچاقچیان دشوار باشد.
وی گسترش کشت تریاک در افغانستان پس از حمله آمریکا و ناتو به این کشور را نمونه بارزی از حمایت استکبار جهانی از ترویج مصرف مواد مخدر دانست.
وی افزود: براساس آمار در سال گذشته 550 تن مواد مخدر در کشور کشف شده و 270 هزار نفر نیز در این ارتباط دستگیر شده اند.
معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار خراسان شمالی با اشاره به اعتیاد یک میلیون و 355 هزار نفر در کشور گفت: حدود 55 درصد از این معتادان که جمعیت 700 هزار نفری را شامل می شوند افراد متاهل هستند.
نوروزیان گفت: همچنین براساس آمار 70 درصد از زندانیان کشور نیز به نوعی در ارتباط با مواد مخدر بازداشت شده که این آمار برای زندان های استان نیز صدق می کند.
وی مهمترین راهکار برای کاهش معضل اعتیاد در جامعه را اجرای طرح های پیشگیرانه و آگاه سازی خانواده ها از عواقب این بلای خانمان سوز خواند.
دبیر شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر خراسان شمالی ضمن قدردانی از این شورا برای برنامه ریزی در راستای کاهش جمعیت معتادان استان بر اجرای طرح های پیشگیرانه تاکید کرد.
ابراهیم قربانی گفت: بررسی آماری نشان داده که تقاضا برای مواد مخدر در سطح کشور حدود 25 درصد کاهش یافته و باید برنامه های مدونی بخصوص در بخش آموزشی برای کاهش تقاضای مواد صورت گیرد.
سال گذشته در استان 900 هزار نفری خراسان شمالی، حدود دو تن انواع مواد مخدر کشف شده و از دو هزار و 300 نفر جمعیت محبوسان زندان های این استان، بیش از 60 درصد را مجرمان مواد مخدر تشکیل می دهند. ک/
معاون فرهنگی و دانشجویی وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی گفت: شیوع مصرف مواد مخدر در بین دانشجویان علوم پزشکی پایین تر از بقیه دانشگاهها است.
به گزارش تابناک خراسان رضوی دکتر محمد رضا داوود آبادی فراهانی در حاشیه آیین اختتام نخستین جشنواره ملی فیلم و عکس سلامت در نیشابور به ایرنا گفت: میزان مصرف مواد مخدر در بین دانشجویان علوم پزشکی به عنوان پیام آوران بهداشت در آینده، در مقایسه با دانشگاه آزاد و دانشگاههای زیر نظر وزارت علوم بسیار کمتر است.
وی اظهار کرد: این شیوع پایین طبیعی هم هست زیرا دانشجویان دانشگاههای علوم پزشکی در آینده پیام آور بهداشت و سلامت هستند.
به گفته داوودآبادی فراهانی وابستگی دانشجویان علوم پزشکی به مواد اعتیاد آور به واسطه رسالتی که در حوزه سلامت دارند، به نظر می رسد خطای بزرگ تری نسبت به سایر دانشجویان است.
وی بدون اشاره به آمار بیشتر افزود: همین میزان کم هم قابل تحمل نیست و به همین دلیل از جمله تدابیر اندیشیده شده در این زمینه راه اندازی کانونهای سلامت در دانشگاههاست تا از این طریق خود دانشجویان بتوانند چنین معضلات و آسیب هایی را در بین خود مدیریت و رفع کنند.
معاون فرهنگی و دانشجویی وزیر بهداشت گفت: 70 درصد دانشجویان علوم پزشکی برای تحصیل از شهر خود مهاجرت کرده اند و همین امر موجب قطع ارتباطات عاطفی با خانواده و در حقیقت خلاء عاطفی و نیز وارد آمدن فشارها و بروز دیگر آسیب های اجتماعی می شود.
وی تاکید کرد: برای مدیریت این وضعیت روحی در حقیقت مشارکت های اجتماعی و فرهنگی و فعالیت های دیگر در کنار تحصیل می تواند جبران کمبودهای امکانات رفاهی و تفریحی در دانشگاهها را بکند.
معاون وزیر بهداشت اظهار کرد: فعالیت های فرهنگی و اجتماعی می تواند در واکسینه کردن دانشجویان در برابر آسیب های اجتماعی مانند اعتیاد، افسردگی و غیره تاثیر بسزایی بگذارد.
نخستین جشنواره ملی فیلم و عکس سلامت با داوری 230 فیلم و بیش از 3700 قطعه عکس در نیشابور برگزار شده است.
تابوی مواد مخدر باید شکسته شود/ به جای «معتاد» از کلمه «مصرفکننده» استفاده کنیم
دبیر کنگره 60 گفت: باید تابوی مواد مخدر شکسته شود و دیگر کلمه معتاد را استفاده نکنیم و به جای آن، مصرفکننده بگوییم. به گزارش فارس، دژاکام دبیر کنگره 60 در حاشیه برنامه ورزشی هفتگی معتادان بهبودیافته که هر صبح جمعه در پارک طالقانی برگزار میشود نسبت به نبود امکانات ورزشی گلایه کرد و گفت: از تربیت بدنی تهران تقاضا داریم تا به ما زمین ورزش بدهد. وی ادامه داد: متأسفانه تعدادی از ورزشگاههای زیرمجموعه تربیت بدنی با ما همکاری نمیکنند و ورزشگاه خود را به ما اجاره نمیدهند. دبیر کنگره 60 با بیان اینکه ورزشگاه شیرودی و هفتتیر همکاری مناسبی با کنگره 60 دارند، گفت:متأسفانه ورزشگاه تختی با وجود اینکه ما زحمت کشیدیم تا زمین تیراندازی آن را آماده کنیم اما اکنون این زمین را به ما اجاره نمیدهند. وی همچنین در مورد زمان آغاز فعالیتهای کنگره 60 گفت: فعالیت ورزشی کنگره از 10 سال پیش آغاز شد و در 14 رشته ورزشی اکنون فعالیت میکند. به گفته وی هم اکنون کنگره 60 دارای 40 مرکز در اکثر شهرهای کشور است و در رشتههایی چون فوتبال، شنا، تیراندازی، بسکتبال، کبدی، کشتی، تنیس روی میز و بدمینتون فعال است. دژاکام همچنین در مورد مواد مخدر گفت: باید تابوی مواد مخدر شکسته شود و کلمه معتاد را دیگر استفاده نکنیم و به جای آن، مصرفکننده بگوییم. وی به نحوه برخورد یک فرد با داماد مصرفکنندهاش اشاره کرد و گفت: اولین چیزی که به ذهن این فرد میرسد و به زبان میآورد این است که طلاق دخترش را بگیرد درصورتی که میتواند نسبت به درمان داماد خود اقدام کند. دژاکام در مورد شعار اجتماعیشدن مبارزه با مواد مخدر که از سوی رحمانی فضلی مطرح شده است، گفت: زمانی ما میتوانیم بگوییم مبارزه با مواد مخدر اجتماعی شده است که با کارمند مصرفکننده خود در وزارت کشور برخورد قهری نداشته باشیم. دبیر کنگره 60 ادامه داد: هر زمان کارمند خود را از وزارتخانه اخراج نکردیم میتوانیم بگوییم مبارزه اجتماعی شده است. دژاکام افزود: به عقیده من برخورد قضایی و پلیسی با مصرفکنندگان باید کاهش یابد، چراکه این افراد بیمار هستند.
پوران درخشنده با اشاره به فعالیت این روزهایش ضمن حضور در پنجمین جشنواره بین المللی فیلم شهر در پردیس ملت در گفتگویی عنوان کرد: «در حال حاضر روی پروژهای خاص پسرانی کار میکنم که کاری جز چرخیدن در شبکه های اجتماعی ندارند.»
به گزارش گروه فرهنگی آنا بهنقل از روابط عمومی پنجمین جشنواره بینالمللی فیلم شهر، وی افزود: «به شخصه هیچ گاه نگاه تلخ و سیاه به شهر نداشتهام چرا که همواره نگاهم به آینده روشن است. نگاهم به روشنایی، اعتماد به نفس و حرکت به سمت انسانیت است.»
درخشنده با بیان اینکه شهروند جدای از شهر نیست. درخصوص اینکه یک کاراکتر در یک فیلم چه ویژگیهایی باید داشته باشد تا از او شهروند یاد شود گفت: «یک شهروند در یک فضای عمومی و اجتماع زندگی میکند و اینگونه نیست که خودش تنها باشد. وقتی این آدم مریض شود و دچار اختلالات روحی و روانی شوند طبیعتآً به آدمهای کناری خود آسیب میرساند.
این آدمهای کناری خود شهروندان دیگر جامعه هستند.
پس از این منظر یک بیماری فردی در جامعه شهری به سرعت تسری پیدا میکند و شهر را تبدیل به فضایی ناامن میکند و شرایطی پیش میآید که دیگر قابل تحمل نیست. با چنین تعریفی شهروند کسی است که در جامعه زندگی میکند و نسبت به افراد اطرافش احساس مسئولیت دارد و قانون را بداند و بداند که نباید به دیگران آسیب برساند.»
وی ادامه داد: «این همان چیزی است که در قالب حقوق شهروندی مطرح میشود. یک فرد با عدم توجه به این حقوق به دیگران آسیب میرساند و به حریم دیگر افراد جامعه تجاوز میکند و این تسری پیدا میکند در چهره عمومی شهر و برخوردهای افراد با یکدیگر نمود پیدا میکند.»
کارگردان "هیس دخترها گریه نمیکنند" خاطرنشان ساخت: «اینگونه میشود که در خیابان میبینیم ترافیک ایجاد شده، برخی بوق میزنند و ناگهان دو نفر پیاده میشوند و به جان هم میافتند. این چهره عمومی شهر را زشت میکند و بر روی افراد دیگر شهر تإثیر منفی میگذارد. ا
منیت روحی جامعه هم به این واسطه لطمه میخورد. از این منظر است که گفتم شهر و شهروند نسبتی کاملا مستقیم با هم دارند.»
وی گفت: «نمیتوان شهر را بدون شهروند و شهروند را بدون شهر متصور بود. وقتی شما میبینید در بستر فضای بصری شهر، مدیریت نگاهی صورت گرفته تا آثار هنری در منظر عمومی به نمایش گذاشته میشود. این قطعاً روی شهروندان تإثیر میگذارد. در شهری که آدمها حرف یکدیگر را نمیشنوند و بعضا نمیشنود این طرح ما را متوجه میکند که باید دید و به اطراف توجه کرد.»
درخشنده همچنین توضیح داد: «تمام تلاش من در سینما این است که پنجرهای به سمت دوستی، انسانیت و منزلت انسان بگشایم.
هر یک از این افراد با هر شرایطی یک شهروند محسوب میشوند.
چگونه میشود که یک فرد به دلیل کم توانی ذهنی به عنوان عامل پخش مواد مخدر در شهر مورد سوءاستفاده قرار بگیرد.
این نگاه و این برخورد تجاوز به حقوق یک شهروند است. کجا باید درباره این حقوق صحبت کرد؟ چه کسی باید درباره این مسائل صحبت کند؟»
کارگردان فیلم "هیس دخترها فریاد نمیزنند" گفت: «اینها نکاتی است که باید در بستر رویدادی مانند جشنواره فیلم شهر به آن پرداخته شود. باید نگاهی فراتر از مقولات عادی به این رویداد داشته باشیم تا زمانی که فردی مورد تقدیر در این رویداد قرار گرفت بدانیم که به دلیل احترام گذاشتن او به حقوق دیگران و تلاشش برای آگاهی بخشی عمومی بوده است.
بدانیم که او عمرش را صرف انسانیت و آگاهی دادن کردهاست. پس جایگاه شهرداری از این منظر بسیار خاص است. شهر و شهروند مانند دو بال یک پرندهاند که اگر یکی از آنها نباشد پرنده از پرواز خواهد ایستاد.»
همواره نگاهم به آینده روشن است
وی گفت: «همواره نگاهم به آینده روشن است. نگاهم به روشنایی، اعتماد به نفس و حرکت به سمت انسانیت است. بنده تنها کاری که در آثارم میکنم این است که آینهای را در برابر برخی از آدمهای این شهر میگیرم و طبیعی است که این آدمها وقتی خودشان را در آینه میبینند از آن بدشان میآید.
این آدمها نمیخواهند زشتیهایشان رو شود. آنها خود را برتر میدانند و به محض اینکه آینه را به دستشان میدهید شروع میکنند به پرخاشگری و داد و بیداد کردن.. حتی میخواهند تو را نفی کنند و این یک واقعیت است.»
این کارگردان سینمای ایران تاکید کرد: «بنده اما با تمام وجودم فیلم میسازم و حرف میزنم چراکه با تمام وجود عاشق این مردم هستم. مردمی که سعی دارند شرایط را برای زندگی آسوده خود فراهم کنند. اما در مسیر اینها زمانی که یک نا امنی میبینم نمیتوانم سکوت کنم. هیچ گاه برای هیچ یک از آثارم از جایی سفارش نگرفتهام.
هیچ وقت نشستهام فکر کنم که من باید بروم سراغ فلان موضوع فیلم بسازم بلکه همواره این مردم بودهاند که به من سوژه دادهاند.»
درخشنده در ادامه صحبت خود گفت: «اعتقاد دارم که باید شهرمان را دوست داشته باشیم اما باید مقدمات این دوست داشتن را هم فراهم کنیم. اگر شما وارد خانهای شوید که هر روز در آن دعوا و درگیری است حتی اگر خانه خودتان باشد مدام دوستدارید از آن دور باشید.»
وی معتقد است شرایط را باید به گونهای برای جوانان فراهم آورد که آرامش داشته باشند.
آرامش این است که یک جوان با خیال راحت سر کار برود.
در سن مناسب ازدواج کند. امکانات زندگی برایش فراهم باشد و او هم بتواند به فکر آینده باشد. آنچه نسل جوان به دنبال آن هستند همین خواستههای ساده است وگرنه همین نسل جوان همه چیز این شهر و کشور را دوست دارند.
در این شرایط قطعاً جوان گرفتار ناهنجاریهای اجتماعی هم نخواد بود. آمار طلاق و اعتیاد به معنای واقعی و به صورت بیرحمانه در حال رشد است.
وی در خصوص اشاره کرد: «در حال حاضر مشغول تحقیق بر روی پروژهای درباره پسران هستم و به واقع برخی موارد اعصابم را به هم میریزد.
دلم میخواهد این فیلم را بسازم تا این جوانان هم دیده شوند.
برخی از این جوانان در شرایطی به سر میبرند که حتی کار مناسب هم ندارند و کاری هم جز چرخیدن در شبکههای اجتماعی از دستشان بر نمیآید.
حتما همه ما باید به فکر این جوانان باشیم. جوانانی که عرض کردم به معنای واقعی کلمه شهرشان را دوست دارند. کشور ما امکانات بسیار خوبی دارد اما باید برای تحقق آرامشی که به آن اشاره کردم همه باید دست در دست هم بدهیم.»
یک کارشناس اجتماعی گفت: اعتیاد یکی از جدیترین و مهمترین آسیبهای اجتماعی است که برای مقابله با آن باید همه سازمانها و نهادهای دولتی و مردمی مشارکت و همکاری گسترده و فعالی داشته باشند.
مهرداد هوشمن در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، منطقه همدان، با بیان این مطلب اظهار کرد: با توجه به اثرات مخرب و ناگوار اعتیاد بر سلامت افراد و خانوادهها به ویژه نسل نوجوان جامعه، افزایش دانش و آگاهی تمامی افراد جامعه برای پیشگیری و مقابله با این پدیده شوم باید در اولویت برنامهها و فعالیتهای سازمانها و نهادهای مرتبط با پدیده اعتیاد قرار گیرد، بنابراین ضرورت دارد آگاهی و دانش عمومی جامعه در مورد پیشگیری از مصرف مواد مخدر و مقابله با آن افزایش یابد.
وی همچنین افزود: اعتیاد موضوعی است که مختص فرد یا خانوادههای خاص نبوده و همه افراد و خانوادهها در معرض خطرات و عوارض آن هستند، هیچ فرد یا خانوادهای نمیتواند ادعا کند که از آسیبها و عوارض آن مصون است، بنابراین افزایش و ارتقاء دانش و آگاهی اقشار مختلف جامعه در این راستا بسیار مهم است.
هوشمند در ادامه گفت: با توجه به حجم برنامهها و فعالیتهای دشمنان در به انحراف کشاندن نسل نوجوان و جوان و فعال جامعه با شیوه و شگردهای گوناگون، به ویژه از طریق توزیع و گسترش مواد مخدر و روانگردانها در جامعه، برگزاری کلاسها و کارگاهها و دورههای آموزشی برای دانشجویان در دانشگاها و مراکز آموزش عالی در حوزه پیشگیری از اعتیاد و آموزش و تقویت مهارتهای زندگی اجتماعی لازم و ضروری است.
